Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Cult. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Cult. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 11 Ιουλίου 2009

Metropolis


Είναι φορές που δεν προλαβαίνεις να φτάσεις μέχρι την άκρη του δρόμου και τότε τα πρόσωπα σβήνουν μέσα σε μιαν υγρή υπόμνηση αθανασίας οι σκιές παίρνουν να μεγεθύνονται στους τοίχους εξαϋλωμένες από τ’ αρρωστιάρικο φως των δημόσιων φανών και στο απομακρυσμένο βάθος των υγρασμένων πλακόστρωτων αντηχούν τα βήματα βιαστικά των περαστικών φαντασμάτων κάποιο σκυλί μακριά ουρλιάζει στο σκοτάδι κι εσύ περιπλανιέσαι δεμένος την ίδια πάντα σκιά σου χωρίς όνομα μες την πηχτή ομίχλη κοιτώντας από μακριά όλα τα κλειστά παράθυρα που σε χωρίζουνε απ’ τον κόσμο όλες τις τραβηγμένες κουρτίνες που σαν πεθαμένα γυναικεία νυχτικά σε χωρίζουνε από την αδιάντροπη γύμνια της οικόσιτης νύχτας απομακρυσμένος και έρημος τόσο βαθιά πανικοβλημένος η καρδιά μες το στήθος να σημαίνει ευάλωτη χιλιάδες παλμούς προσπαθώντας να πεταχτεί απ’ το στέρνο καθώς τα ποντίκια που ξεπετάγονται ξαφνικά απ’ τις κόγχες τους αριστερά και δεξιά τσαλαβουτώντας αδέξια στα απόνερα των οδών και διασχίζοντας βιαστικά την έρημη λεωφόρο ότι ο δολοφόνος είναι πάντα ο αμετάκλητα αποκλεισμένος αυτής της ζωής και όλοι αυτοί οι νεκροί που σιγά-σιγά συσσωρεύονται στους ώμους σου ανυποψίαστα επιμένουν αλλόκοτα να βαραίνουν να βαραίνουν να βαραίνουν μιαν επικοινωνία που δεν είναι πια δυνατή γιατί οι νεκροί δεν έχουν φωνή και τα βήματα του δολοφόνου ο μόνος ήχος στη Μητρόπολη μες τη βροχή



οι στάλες μες τη σιωπή


Τετάρτη 20 Μαΐου 2009

Παλινωδία

Άρχισε. Βγήκε στο δρόμο μόνος όλα αρχίζουν πρώτα με το κουμπί ένα μπιπ παρατεταμένο πόρτα κι ύστερα ύστερα η κόλαση μέσα στο που ανατινάζει σκουπιδοτενεκέδες τη γη τι τα πάντα φαινόταν να λιώνουν το μυαλό μου κοβάλτιο κουράδες των σκύλων λιώνει αναθυμιάσεις εξατμίσεις καπνοί διασχίζουν κόκκινοι την νύχτα κρουνοί περαστικοί και τρέχω να προλάβω τη μέρα πως γίνεται πάντα ν’ απέχω να τρέχω δε καταλαβαίνω τόσο πολύ το λαχάνιασμα σπασμένη αναπνοή ακούγεται το σφύριγμα της φυγής α γαμήσου κι εσύ δεν είναι όχι δεν είναι πλέον εκεί κι εγώ τι που να μετά ξυπνάω και είμαι ακόμα εκεί γιατί Θεέ μου να μην είμαι πουλί να σκίζω τη νύχτα λάμψη εκτυφλωτική η φυλακή δεν γερνάει το σώμα γερνά την ψυχή έκατσα πάλι στα βρεμένα παγκάκια σκατόκαιρος όλο να βρέχει τούτες τις μέρες πώς να γεμίσεις την μέρα όταν δεν υπάρχει ζωή το ένα μετά το άλλο τσιγάρα απανωτά σπαταλημένη ζωή μου αφηρημένη στεκόταν έτσι παράλυτος επιρρεπής πάντα στο απροσδόκητο και μόνο οι πουτάνες της λεωφόρου τον καληνυχτίζαν τις νύχτες ζεστά με τα συμπονετικά τους χαμόγελα αλληλέγγυα πώς να ξεφύγεις το χρόνο ποια ανάπαυση να ζητήσεις στην υποταγή κρύα θάλασσα ανατριχιάζει καραπαντατζουμ καπάμ καπάμ μπαμ κίνετρον κλαν αφγκάν γκι καργκάν μπο ντετράν ασγκάν γκίντεμπαρ γκλαν αλτεμπαράν γκλιν γκλαν λόγια αλυσίδες τροχοί δίχως νόημα συνοχή ήχοι χι χι γλιστράν σε πατίνια ασύνδετη ξεχαρβαλωμένη ζωή κι αυτή η βιτρίνα τι θέλει εκεί η χαρά της ζωής το κάπνισμα σκοτώνει να προσέχεις τον εαυτό σου ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΜΑΛΑΚΑ κίρρωση του ύπατος θα πάθεις παιδί μου εσύ πέτρα βιτρίνα κομμάτια συναγερμοί κούκλα παιδική κούκλα κλαίω ψηλαφώ δεν ήσουν εσύ ψάχνω πίσω απ’ τα δέντρα μήπως σε βρω χαλάκια πολυκατοικιών δεν είσαι κει που να ψάξω καρδιά μου αυτή δεν είναι ζωή τόση αταξία μες το μυαλό μου δεν είναι κραυγές είναι το πυρ μου ψιθύριζε η φωνή τρε τρέχω πάνω στη γη πνιχτή πν πν πνιχτή με ψευδαισθήσεις κατασκευάζω την ιστορία μου κι είμαι ακόμα εκεί κι εσύ εσύ που είσαι τώρα που δεν είσαι εκεί εγώ που θα είμαι μετά όταν θα κάψει το δρόμο η φωτιά και θα ‘χουνε ανατιναχτεί τ’ αυτοκίνητα όλα τα λεωφορεία και θα βράζουνε τα μυαλά οι περιφερειακοί τα πτώματα γεμίζουν τα πάντα διαμελισμένα στους δρόμους ομίχλη δεν υπάρχει ζωή υπάρχει μόνο το αίμα που κοχλακά και κυλά το αίμα που χάνεται χαμένο αίμα ζεστό μέσ’ από δίκτυο αρτηριών αποχετευτικό πώς να τη διαφυγή όπου κι αν στρέψω το βλέμμα η φρίκη με κοιτάει τυφλή τι κι εσύ που τώρα τα χέρια σου αν με βλέπεις εσύ ένα νεύμα θα έφτανε και όχι πες μου τώρα εσύ γιατί γιατί τ’ όνομα σου μόνος φωνάζω στα σκοτεινά κι ύστερα πάλι σιωπή ανέκφραστη ανέξοδη μίζερη οργή



Παρίσι,

Νοέμβρης 2006

Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2009

Σώμα μόνον... Καυλόν Απόκρεω! (Μέρος Δεύτερον)



Ναπολέων Λαπαθιώτης


Οι μονόλογοι του καημένου Αντωνάκη


1

Οι επιθυμίες του Αντωνάκη


«Ξαπλωμένος σα γουρούνι μες στην Πάκαρ της μαμάς,

και με πρόθυμο ρουφιάνο τον καλό τον Αποστόλη,

του βαρβάτου μου του κώλου για να σβήσω τας ορμάς,

θάθελα να με γαμούσαν εκατό στρατοί και στόλοι!...»


2

Ο καημός του Αντωνάκη

(Προς τους νεαρούς Κομμουνιστάς)


Σα στοιχειό μέσ’ στις ταβέρνες κάθε βράδυ ξενυχτώ,

κι ένα πράμα μόνο ξέρω – κι η καρδούλα μου ματώνει,

πως ο νους σας έχει πέσει σ’ ένα ζήτημα φριχτό,

και ξεχνάτε να γαμάτε τον καημένο τον Αντώνη!...


6

Η εξομολόγηση του Αντωνάκη


«Χρόνια, τώρα, και χρονάκια γύριζα στους ξένους τόπους

μελετώντας, νύχτα μέρα, τις ψωλές και τους ανθρώπους,

αλλά μήτε στο Μαρόκο, μήτε και στη Χονολούλου,

δεν απάντησα, ποτέ μου, ψωλή σαν του Θρασυβούλου!

Τ’ είν’ εκείνη, βρε παιδί μου! Κόκκινη σα μπολσεβίκος,

πάντα ντούρα και βαρβάτη – και τι πάχος και τι μήκος!...

Για ψωλή καθώς εκείνη, κι όπως και του Αποστόλη,

είν’ ανάγκη να υπάρχουν ειδικοί, επίσης, κώλοι:

Ένας δε εκ των μεγίστων κώλων του παρόντος κόσμου,

άσσος μεταξύ των άσσων – είναι, πάντως, κι ο δικός μου!...»


11

Λέει ο Αντωνάκης:


Είμαι μεν αριστοκράτης, αλλά και δεινός σελέμης!

Είσαι καταστηματάρχης; Πρέπει τότε να με τρέμεις!

Κι όμως τι τιμή, για σκέψου, και τι καύχημα για σε,

να πατώ στο μαγαζί σου και να μένω βερεσέ!

Τι τιμή, να μην υπάρχει στην ταβέρνα σου γκαρσόνι,

λούστρος, μάγερας, λαντζέρης που να μη μου τόνε χώνει!

Τι τιμή, ν’ απολαμβάνει, μέρα νύχτα, συλλογίσου,

τέτοια μούρη, σαν και μένα, το κρασί σου, το φαγί σου!

- και για λίγη τιποτένια και σελέμικη τροφή,

στο προσωπικό να δίνω τέτοιον κώλον ευτραφή!

Μα, πολλές φορές, αυτό μου το σελέμικο γαμήσι

προκαλεί σκηνές, μπελάδες, αγανάκτηση και μίση…

Δεν βαριέσαι! Τους αρπάζω και στην κάμαρη τους πάω:

προκειμένου να τον φάω, τι σημαίνει κι αν τις φάω!...

17.X.1933




13

Ο Βλάμης χασικλής προς την Αντώνα:


Αντώνα μου, Μαντόνα μου, με το χοντρό τον κώλο,

που τόνε παίρνεις όλο,

Να σε γαμούσα τρεις βολές (κουνήσου, ντε, κομμάτι!)

κι ας μούβγαινε το μάτι!...


Κι έπειτα να φωνάζαμε και τα ντερβίσα τ’ άλλα,

να δεις, εσύ, καβάλα!

Κι όλοι, μια γύρα καθιστοί στο τουρλωτό σου μπούτι,

να παίζαμε μπαρμπούτι!...


24.2.1934

15

Οι “σπουδές” της Αντωνίας…


Τόσα χρόνια, στας “Ογρώπας”,

σαν πολύπειρος κυρά,

η παχύδερμος Αντώνα

μελετούσε στη σειρά…


Έβανε τον κώλο κάτου

κι επεδόθη στη σπουδή,

κι ούτε σήκωνε κεφάλι

- το δικό της δηλαδή!...


Τι να σπούδαζε; Ποιος ξέρει!

Δεν μπορεί να βρει κανείς!

Φαίνεται να προπονείτο

δι’ “αγώνας διεθνείς”…


Κι έτσι, τώρα, κι η Αντώνα

έχει πείρα για πολλά,

και κατέχει τόσες γλώσσες

για να γλύφει πιο καλά…


30. 3. 1934

16

Το επίγραμμα του Αντωνάκη


Αντωνάκης, Ευρωπαίος,

συνηθίζων παντός, όστις,

των περί τον κώλον γνώστης,

εκτελεί χρέη “ιππέως”,

να προσδέχεται το πέος

- συνεχώς κι αποτροπαίως…


30. 3. 1934

17

Μετά το καβαλίκεμα…


[α] Οι εντυπώσεις της Αντώνας:

Καύλα κι όρεξη πολλή,

ανεκτίμητος αγκάλη,

- μικρή μόνον η ψωλή:

Να την είχε πιο μεγάλη!...


[β] Οι εντυπώσεις του Γαμιά της:

Καλά όλα της νυκτός,

με παραφοράς ηδείας,

- πλην ο κώλος ανοικτός,

μέχρι φρίκης κι αηδίας…


2. 4. 1934

18

Η «ψυχολογική στιγμή» της Αντώνας!...


Η Αντώνα, μ’ ένα μούργο,

που την έχει καβαλήσει,

- τύπο φαύλο και πανούργο,

τα βρακιά της έχει λύσει,


κι όπως είναι, σαν το κτήνος,

τουρλωμένη στο ντιβάνι,

του μιλεί, ενώ εκείνος

προσπαθεί να της τη βάνει:


«Μη φοβάσαι! Βάν’ την όλη,

βάν’ την, δεν θα με ματώσει!

Σαν και το δικό μου κώλοι,

παίρνουν τόση κι άλλη τόση!...


Πιάσε λίγο το βυζί μου!

Τώρα, τρίψε μου τη ρώγα…

Θα το δεις όπου μαζί μου,

θα καείς από τη φλόγα!...


Φως μου, συ, παράδεισέ μου,

τ’ ουρανού σταλμένος είσαι;!...

Δεν αντέχω πια, χρυσέ μου!

Να, θα χύσω!… Χύνω!… Χύσε!...»

…………………………………


Κι η Αντώνα λιγωμένη,

με τον κώλο της χορτάτο,

δίνει μια και πέφτει κάτω

και ξερή για λίγο μένει!...


5.4.1934


20


Ο γνωστός μας Αντωνάκης, αθεράπευτος μπινές,

ήρως απρεπών σκανδάλων αποβάς στην κάμαρά του,

δεινό διώξιμον υπέστη, παταγώδες κι απηνές,

εξωσθείς απ’ την καημένη τη σπιτονοικοκυρά του!


Κι έτσι, πάντα φουσκωμένος, κορδωμένος και παχύς,

πιάνοντας τον πισινό του και φορώντας τα καλά του,

ζητεί τώρα για να κάτσει κάποιον οίκον “ανοχής”,

που ν’ ανέχεται τους άθλους και τα κωλοσκάνδαλά του…


26. 5. 1934

21


Ο καλός μας Αντωνάκης, κολοκύθας όσο λίγοι,

μη θιγείς, είκοσι χρόνους, απ’ του κόσμου τις ψωλές,

μολονότι, μέρα νύχτα, κατεβρόχθισε πολλές,

- από τα γραφόμενά μου τα κατάφερε κι εθίγη!


Κι απ’ τη λύπη του που τόσο τον πειράξαμεν εμείς,

κάλεσε, την ίδια μέρα, των “ανθρώπων” του τα πλήθη,

και προς δόξαν της αδίκως σπιλωθείσης του τιμής,

λυσσωδώς κατεγαμήθη!...


6. VI. 34


24

Η εθνική θυσία της Αντώνας!...


Αντώνα η μαμμόθρεπτος και παραφουσκωμένη,

κάτοχος κώλου λαϊκών, τελείως, φρονημάτων,

έξω φρενών με τους λοιπούς και με το κίνημά των

και θέλουσα διακαώς, ρητώς και παντί σθένει,

(αυτή, που μόνη της δουλειά στον κόσμον, είν’ ο έρως!)

να εργασθεί πιο εθνικώς κι αντιφιλελευθέρως,

προήλθεν εις απόφασιν πατριωτικοτάτην:

Αντί να παίρνει, του λοιπού, τον κάθε διαβάτην,

- να θυσιάσει μερικώς το πάθος εις τον θρόνον

και να μη δέχεται ψωλή, παρά βασιλοφρόνων…


30.3.1935

25

Lassata, sed non satiate

(Κουρασμένη, πλην όχι κορεσμένη)


Η παχύδερμος Αντώνα

δε φρονίμεψε, και μήτε

που σταμάτησε, καθόλου,

μέρα νύχτα να γαμήται!


Ζήτημ’ αν θα συναντήσεις

λούστρο, κάπελα, λαντζέρη,

στην Αθήνα, που να μην της

πέρασε κι από ΄να χέρι…


Τώρα το ΄ριξε στους μάγκες:

θέλει “νταβατζή” κι “αδρέφι”…

Και να δεις που, όσο τον τρώει,

τόσο, μάτια μου, τη θρέφει!...



Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2009

Σώμα μόνον... Καυλόν Απόκρεω!


Γιώργος Σεφέρης


Τα Εντεψίζικα


Λιμερίκια


1.

Ήταν ένα πέος στη Δήλο
που ψήλωνε κάτω απ' τον ήλιο·
όταν τό ειδε φώναξε: "Ω!
αν βρισκόταν εδώ,
με τούτο θα τον τσάκ'ζα στο ξύλο."

1939


2.

Η κόρη είχε στο πράμα της πλήθος εφόδια
κ' ένα ταξίμετρο δεμένο με καλώδια·
σαν της είπα: "Τί θές;"
μ' αποκρίθη: "Δραχμές
ενενήντα, χωρίς τα διόδια."


3.

Ήτανε μια κοπέλα στο Βεζούβιο
κ' εκείνος όλο διάβαζε Βιτρούβιο·
και του λέει: "Βρε συ,
γιά να ιδώ το δεξί -
το ζερβί σου τ' αρχίδι είναι κλούβιο."

1940


4.

Η μικρή στο μοναστήρι αναθράφη
και το μουνί της έμεινε στο ράφι·
σαν έρχουνταν κανείς
βολικός συγγενής,
έδινέ το με λίγο πιλάφι.


5.

Ήτανε μια Κυρία στο "Βρυντίριον"
που έλεγε σε μια φίλη της: "Μυστήριον
τί έχει πάθει αυτός ο Κύριος
κ' έχει δέσει ο αλιτήριος
στα σκέλη του τοιούτον μολυντήριον."


6.

Ήτανε μια Κυρία στην Ουγκάντα
που κοίταζε μια τζακαράντα·
κ' ένας γέρος με ομπρέλα
σαν την είδε την κοπέλα
της έδειξε το πέος του από μια βεράντα.

8. 10. 41


7.

Ήτανε μια Κυρία στο Λουρένθο Μάρκες
που προτιμούσε να πλακώνεται στις βάρκες·
σα γαμιόταν στη στεριά
φώναζ': "Όρτσα, ρε παιδιά!
Όρτσα, και θα τρακάρουμε τις νάρκες!"


8.

Ήτανε μια Κυρία στο Καπ-Τάου
πού 'κραξε: "Αϊ Φανούριε μ', θα του φάου!"
όταν είδε στην αυλή
να της γνέφει ένα καυλί
πού 'ζγιαζε παραπάνω από 'να πάου.

10. 1941


9.

Ήτανε μια κοπέλα στη Ναμπούλα
πού 'χε κρεμάσει στο μουνί της μιαν αμπούλα
και διαλάλα: "Κρύο-μπούζι
το πουλάω το καρπούζι,
το πουλάω το καρπούζι με τη βούλα!"

10. 1941


10.

Ήτανε μια κοπέλα στο Κουμπάγκο
που ήταν χωμένη κάτω απ' έναν πάγκο·
σαν της εδείχναν ψωλή
έβγαζε την κεφαλή
και την πιπίλα' σαν της δίναν ένα φράγκο.

10. 1941


11.

Ήτανε μια Κυρία στο Ζαμπέζι
που δεν έπαυε ποτέ της να το παίζει·
με μια κόκκινη κλωστή
είχε δέσει μι' απαυτή
και την τραβούσε το σκυλί της στο τραπέζι.

10. 1941


12.

Ήτανε μια κερά στο Μογκαντίσου
που είπε στον άντρα της: "Μαλάκα, ντύσου.
Α' δε βρεις κανένα χάπι,
σύρε βρές ένα χασάπη
και πες του να σ' την κόψει την ψωλή σου."

10. 1941


13.

Ήτανε μια κερά στη Ζανζιμπάρη
κ' ήταν μεγάλο το μουνί της σαν αμπάρι·
σαν εφίλευε κανεί
έλεγε: "Είναι τάχα κει;
έχει φύγει; - Δέν τους παίρνω πια χαμπάρι."

10. 1941


14.

Ήτανε μια κοπέλα στο Βίδι
που ψάρευε με καλαμίδι·
σαν της είπα "Τσιμπά;"
μ' αποκρίθη: "Πού; ... Μπά!
Το τσάκωσε ο λαγός μου το σαυρίδι."

23. 10. 1948


15.

Ήτανε μια Κυρία στη Φαμαγούστα
πού 'χε αν μη τι άλλο λοξά γούστα·
σαν ετσάκωνε ψωλή,
τσ' έκοβε την κεφαλή
κράζοντας καυλωμένη: "Χαίρε, Αυγούστα!"

Βαρώσια [1954;]


16.

Ήτανε στα Κατάπολα μια μούλα
που μόνο στην ανηφόρα ετσούλα'·
την ελέγαν Σεβαστή
κι όταν άφηνε πορδή
γίνουνταν εξωφρενική ρεμούλα.

4. 9. 1961




Διπλές Μαντινάδες για μαχαίρια

1.

Ζεστάθη το φουστάνι σου στ' όμορφο καλοκαίρι.
Βγάλ' το και δώσ' μου το λαγό για να χαρεί μαχαίρι.

- Σαν πύρωσα, σα φούντωσα, πέταξα το φουστάνι.
Πιάσ' το λαγό μου και θα δεις την κάμα πώς δαγκάνει.

2.

Σταράτα τα κυδώνια σου κι άγριο το πρόβατό σου,
που χάιδεψα, που κάρφωσα κάτω απ' τον αφαλό σου.

- Πάψε να μου παινεύεσαι με τα κυδώνια εκείνα.
Κάτω απ' την άσπρη μου κοιλιά δε βόσκει προβατίνα.

3.

Τα μούρα σου τα βυσσινιά διψώ να τα δαγκώσω·
κι ο κότσυφάς σου αν πειραχτεί, μαχαίρι θα του δώσω.

- Τα μούρα μου τα βυσσινιά, ποιός έχει εξιά θα πάρει,
κι ο κότσυφας μου είναι πουλί και θέλει κυνηγάρη.

4.

Είδα στον ύπνο μου όνειρο, κι ας το ξηγά όποια θέλει,
μέσα σε φύκια κατσαρά πως κάρφωνα ένα χέλι.

- Τα φύκια αν ήταν κατσαρά και τ' όνειρο σου ατόφιο,
το χέλι σου που μού 'θεξες, τό 'βγαλες κ' ήταν ψόφιο.

5.

Γυμνή 'σουν, σαν τα κύματα, πώς κάνου σα θυμώσου',
κ' ήταν λεπίδι η πλώρη μου πού 'κοψε τον ανθό σου.

- Βάλε ξανά την πλώρη σου στο θυμωμένο κύμα,
και σκαμπανέβαζέ τηνε, κ' εγώ φυσώ σου πρύμα.

6.

Έβαλα το πουνιάλο μου στο μαύρο σου θηκάρι,
και στα βυζιά σου εκύλα ιδρώς σαν το μαργαριτάρι.

- Τράβηξε το πουνιάλο σου, να σου γυρνώ τη ράχη·
πιάσ' τα βυζιά μου πίσω-μπρος και βλέπεις άλλη μάχη.

10. 9. 1961


Μαντινάδες

1.

Τον κότσυφά μου τον κρατώ για να τον στεφανώσω,
μα τα μεριά μου, αν τα 'ρεχτείς, γυρεύω να τα οργώσω.

2.

Τα χέρια μου στα στήθια σου τρέχανε σαν τα χέλια
και σ' έκοψα σαν έβαλες στους ώμους μου τα σκέλια.

3.

Στο φως του λύχνου σ' έγδυσα, στο χάραμα είχες χύσει
και στο καταμεσήμερο κέρατα μού 'χες στήσει.

4.

Ήμουν ρήγας της τράπουλας κ' εκράτουν δυο πουνιάλα:
τό 'να ηταν για τ' ανάσκελα και τ' άλλο ήταν για τ' άλλα.

[10. 9. 1961]



Αρετή και Ρώκριτος

Α'

Σκηνή: Ξημέρωμα, στην κάμαρα της Αρετής.
Πρόσωπα: ΝΕΝΑ, ΑΡΕΤΗ.

ΝΕΝΑ
Μην το δαχτύλι σ' άγγιξε;

ΑΡΕΤΗ
Οχι, ήταν άλλο πράμα
πού 'νιωσα μες στη φούχτα μου μαζί μ' εκειό το γράμμα·
φείδ' ήτανε το πού 'πιασα κ' εσκιάχτην να τ' αφήσω,
μη με δαγκώσει τη φτωχιά και κακοθανατίσω.
Για να το πνίξω τό 'σφιξα, μα εκείνο πώς θυμώθη
φούσκωσε και κοκκίνησε και στα μεριά μου χώθη.
"Ρωτόκριτέ μου," κράζω του, "τρέξε και βούηθησέ μου·
έν' άγριο φίδι, ένα θεριό, που δέν ειδα ποτέ μου,
γυρεύγει μέσα μου να μπει, βαθιά να με δαγκώσει!"
Κι αυτός φωνάζει μου: "Αρετή, βλέπε μη σε κομπώσει,
γιατ' είναι φίδι πίβουλο, μόν' σφίξε τα μεριά σου ...

ΝΕΝΑ
Ωχ, μάνα μου! ...

ΑΡΕΤΗ
... μην πάει πιο μπρος, και λύσε τα βυζιά σου.
Κι α' σου τα τρίβω, δέξου το, γιατί μ' αυτό τόν τρόπο
θε να ψοφήσει έτοιος εχτρός τω' δύσμοιρων ανθρώπω'."

ΝΕΝΑ
Και τά 'λυσες; και σ' τά τριβε;

ΑΡΕΤΗ
Ήμουν σε τέτοια κρίση.
Μονάχη ξεθηλύκωσα το πράμα που είχε ορίσει
κι αυτός μού τα χεράκωσε και τσίμπαγέ μου αγάλι
τα ρωγοβύζια, και στ' αυτί τη γλώσσα του είχε βάλει.
Το φίδι κοντοστάθηκε, λες κ' ήθελε να φύγει ...

ΝΕΝΑ
Αχ! τέτοιο ανήμερο θεριό τ' αφήνει το κυνήγι; ...
Οϊμέεε ...!

ΑΡΕΤΗ
... λες κι αφουγκράζουνταν πόσο η καρδιά μου χτύπα'·
ξάφνου τινάχτη· τό 'νιωσα στου κώλου μου την τρύπα ...

ΝΕΝΑ
Πόνεσες;

ΑΡΕΤΗ
... να σφηνώνεται και να γλιστρά σα χέλι,
τα πίσω-μπρος, τα πίσω-μπρος ...

ΝΕΝΑ
Γλύκα δεν έχει;

ΑΡΕΤΗ
... μέλι
το κούνημά του στάλαζε στο τρυφερό κορμί μου·
κι αυτός αφήνει το βυζί κι αρπάζει το μουνί μου.
Λέγω του: "Η χέρα στ' άμοιαστα πηγαίνει, παρατράπης."

ΝΕΝΑ
Καλά είπες.

ΑΡΕΤΗ
Μ' αποκρίνεται: "Μονάχα ένας αζάπης
βγάνει το φίδι τ' άγριο που χώθη σου από πίσω."
Λέγω του: "Σα να μέρεψε· λογιάζω να τ' αφήσω
ακόμη λίγο, Ρώκριτε· θα φύγει μοναχό του."
Μ' αυτός στα χείλη του λαγού, πού 'χε το δάχτυλό του
στο στόμα του το σύστρεφε και τη γλώσσα του θέλει ...

ΝΕΝΑ
Ποιανού λαγού;

ΑΡΕΤΗ
Που 'ν' εδεπά ... Μου λύθηκα' τα μέλη,
πείραξην είχα λογισμού, κ' έλεγα ν' αφορμίσω,
τα λογικά μου τά 'χασα, γύρευγα να γυρίσω
νά 'μπει το φίδι κι από μπρος ώς μες στα σωθικά μου,
να σκίσει με, να φάγει με, να πάρει την εξιά μου.
Τό 'νιωσεν ο Ρωτόκριτος και κράζει μου: "Σηκώσου·
καιρός πουνιάλο να χαρείς κάτω απ' τον αφαλό σου."

ΝΕΝΑ
Ωφούουουου!!

ΑΡΕΤΗ
Γυρίζω ανάσκελα, με δάγκωσε στον ώμο,
τότες μου φάνη κ' έσφαζε το δόλιο το λαγό μου
που σπάραζε και σπάραζε· τι 'ταν χοντρό το φίδι
που ώς το μανίκι τού 'μπηξε, κ' έκοβγε σα λεπίδι.
Ωσά λαγήνι που γενεί πολλά πλατύ στον πάτο
και στο λαιμό πολλά στενό και ποθυμιά γεμάτο,
εδέτσι ηταν το πράμα μου μέσα σε τέτοια πάθη.
Η αποκοτιά τω' δυο κορμιώ' τόσο μεγάλη στάθη
π' αγριέψασι σαν τα θεριά, πώς κάνουσι σα σμίγου'·
τα δόντια μας τη σάρκα μας δαγκώνασι κ' ετρύγου'.
Λέγω του: "Αφού ξεκίνησες την όρεξή σου εις τούτο,
κούνα το το δοξάρι σου γρήγορα στο λαγούτο,
πιο γρήγορα ... πιο γρήγορα ... πιο γρήγορα ... πιο γρήγορα ...
Σύντριψέ με, κάψε με, να μην μπορώ να φύγω ..."
Ζιμιό τραβήχτη, αντρειεύεται· το χώνει πιο βαθιά μου·
το δάχτυλό του ανάδευε την τρύπα στα μεριά μου,
με τ' άλλο χέρι μάλαζε τα βυζιά μου π' ανάψα'·
ήταν καμίνι η σμίξη του κ' εκόρωνα στην κάψα,
ώσπου ένιωσα το κύμα του μες στου λαγού το στόμα
να σπάζει, να γεμίζει το - κι άλλο να θέλω ακόμα.

ΝΕΝΑ
Αλίμονο! σε γάμησε! ... Πώς θα μανιάσει ο Κύρης,
σα μάθει πως ο Ρώκριτος σού 'γινε νοικοκύρης
κ' εμπήκε και σ' ετρύγησε κάτω απ' τον αφαλό σου.
Αχ! μαγειρεύγου' βάσανα οι κοπέλες σαν καυλώσου'!

15. 9. 1961


Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2009

Σελίδες από το Ημερολόγιο του Ιλχάν

Τώρα ο κόσμος που κοιτώ είναι αλήθεια. Αληθινό είναι αυτό που βλέπω εγώ. Ό,τι βλέπω εγώ δεν το βλέπουν οι άλλοι. Η δική μου αλήθεια δεν είναι η αλήθεια των άλλων. Κι αυτό που εμένα μου φαίνεται αυτονόητο στους άλλους φαντάζει παράδοξο. Προσπαθώ να μεταφράσω αυτό το καινούργιο συναίσθημα. Οι λέξεις μου δεν μου φτάνουν. Ανακατώνω τις λέξεις. Αναρωτιέμαι που αρχίζει η δική μου αλήθεια και που τελειώνει των άλλων. Επισκέπτομαι συνέχεια τα όνειρα μου ψάχνω να βρω τα λόγια να κάνω την πράξη μου όνειρο. Όνειρο είναι αυτό που βλέπω εγώ. Ό,τι βλέπω εγώ δεν το βλέπουν οι άλλοι. Και τα όνειρα τα δικά μου μοιάζουν στους άλλους εφιάλτες. Ανοίγω την πόρτα στο όνειρο. Περπατάω μέσα σ’ ένα πούσι πυκνό προσπαθώντας να μεταμορφώσω τον κόσμο να τον κάνω τον κόσμο μου το σύμπαν διαστέλλεται και μένω μόνος και πάλι οι άλλοι εξαφανίζονται κι εγώ κοιτάω την πλάτη μου. Λείπω. Κι όμως ξέρω καλά πως είμαι ακόμα εδώ. Όπως ξέρω καλά το νιώθω πως δεν είμαι δεν μπορεί δεν πρέπει να είμαι μόνος μου. Νιώθω την παρουσία τους ν’ αχνοφέγγει μες τα σκοτάδια. Μία σιωπή αμφίσημη. Πίσω από δάση δέντρα σκοτεινά και λίμνες πεδιάδες μέσα σε κάστρα έρημες πόλεις κι ερειπωμένα χωριά. Μέσα σ’ ένα απέραντο διάστημα κι ένα σπίτι νεκρό. Και θέλω να τους φωνάξω ν’ ανοίξω την πόρτα και να τους ψάξω. Να πάρω τους δρόμους να τρέχω ν’ αναγνωρίσω τα πρόσωπα τους ψηλαφιστά ν’ αποκτήσουν χαρακτηριστικά. Σκιές. Σκοτεινές σκιές σιωπηλές. Πώς να τους ψάξω σ’ έναν κόσμο που δεν είναι δικός τους; Πώς να τους ψάξω σ’ έναν κόσμο που είναι μόνο δικός μου; Δεν υπάρχω μόνος μου κι όμως ζω σ’ έναν κόσμο δικό μου. Πώς να κάνω τον κόσμο μου κόσμο τους; Πώς να τους κάνω να υπάρξουνε πλάι μου; Να τους δώσω τα κλειδιά για τον κόσμο μου; Μεταφράζω το όνειρο και βλέπουν εφιάλτες. Όσα γνωρίζουν εγώ δεν τ’ αναγνωρίζω κι όσα φοβούνται δεν με τρομάζουν. Όσα γνωρίζω αρνούνται να τα κοιτάξουν κι όσα φοβάμαι τους φαίνονται μάταια. Πώς να εναρμονίσω τους κόσμους μας; Πώς να εναρμονίσω την αλήθεια μου στις υπάρξεις τους; Πώς να δέσω την ύπαρξη μου στον κόσμο τους που καθόλου δεν τον αναγνωρίζω για κόσμο μου; Πώς να παρεισφρήσω στα όνειρα τους και να τα κάνω δικά μου; Πως να κάνω τα δικά μου όνειρα κόσμο τους; Σε Όνειρο πώς να συγκροτήσω τα όνειρα; Πώς να δω στην εγγενή μου αντίφαση μια ψηφίδα του Όλου και στ’ όνειρο μου την αντανάκλαση του Ενός όταν το Ένα επιμένει να μου διαφεύγει λανθάνων μέσα σ’ αισθήσεις εφήμερες χωρίς συνοχή; Πώς να διαχειριστώ την ήττα ότι υπήρξα χωρίς να υπάρξω; Και πώς να επουλώσω την αυτεπίγνωση πως δεν θα υπήρχαν αν δεν είχα υπάρξει; Βαθιά μες το αίμα υπάρχει μία πληγή που δεν τη γιατρεύουν τα λόγια.

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2009

Σελίδες από το Ημερολόγιο του Ιλχάν


Προσπάθησα τόσο πολύ να γαμήσω το μέλλον μου γιατί φοβόμουν τόσο πολύ το γαμημένο το παρελθόν μου. Το παρελθόν μου που έζησα. Κι εκείνο που κατασκεύασα. Ποιος ήμουν; Τι ήμουν; Έκλεισα τα μάτια μου κι έσφιξα τις γροθιές μου. Όταν τ’ άνοιξα κοιτούσα ξανά το ίδιο τοπίο νεκρό. Πάει καιρός που είχα πάψει να ξέρω τι ήταν αληθινό και τι όχι. Και δεν μπορούσα πια να διακρίνω ξεκάθαρα μέσα από στέρεα περιγράμματα την πραγματικότητα απ’ τον εφιάλτη. Τώρα περνούσα τον καιρό μου προσπαθώντας συνήθως να κατασκευάσω κάποιο παρόν. Κλεισμένος πάντα στον πάτο άδειο μιας άδειας κλεψύδρας και να με πνίγει η άμμος αμείλικτη του παραμορφωμένου χρόνου. Έπινα, μαστούρωνα, μαλακιζόμουν μ’ ανύπαρκτες γκόμενες στο διαδίκτυο κι όταν γαμούσα έφερνα επίμονα στο μυαλό μου τα πρόσωπα γυναικών που ήξερα πως δεν θα μπορούσα ποτέ να γαμήσω. Μες το μυαλό μου έκλαιγ’ ένας γιγάντιος ήλιος κι υπήρχε μέσα μου κάτι σαν μαύρη σπηλιά που δεν κατάφερνα ποτέ να φωτίσω ή πολύ περισσότερο να εξηγήσω την παρουσία της. Και χρόνο το χρόνο όλο μεγάλωνε και κάλυπτε τα πάντα σταδιακά και αδίστακτα αδηφάγα χορεύοντας ακανόνιστα την αδυσώπητη ηδυπάθεια ενός ερεβώδους ιλίγγου. Ήθελα τόσο πολύ να κάνω κάτι στη ζωή μου που στο τέλος κατάντησα άχρηστος. Οι λέξεις. Δεσμώτης των λέξεων ν’ αναφλέγομαι το μυαλό μου. Κι εικόνες να ξεθωριάζοντας αργά σαν τα καμένα αρνητικά φωτογραφίας. Να χορεύω τα βράδια παθητικά slow με κιτρινισμένους ιππόκαμπους τόσο ζωντανούς όσο κι οι γόπες απ’ τα τσιγάρα μου και χύνοντας να φαντασιώνομαι τις γυναίκες που κάποτε ήλπισα ν’ αλλάξουν εκείνες για μένα τον εαυτό μου. Που τις πόθησα πρώτα γυμνώνοντας το κορμί τους τις ερωτεύτηκα έπειτα γνωρίζοντας το κορμί τους και που τόσο πολύ τις αγάπησα ύστερα και που στο τέλος τις μίσησα ότι αγαπήσαν εκείνον που εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ ν’ αγαπήσω. Και δεν ήξερα ποιος έφταιγε τελικά. Εγώ ή εκείνες; Τώρα άφηνα τα φαντάσματα μου να με πολιορκούνε τις νύχτες και νύχτες παραισθησιογόνες με τα μαλλιά της κεφαλής μου σηκωμένα από τον ίδιο πάντα τρόμο βουβό βουλιάζοντας στο ημίφως μέσα σε πολυκαιρισμένες βραχογραφίες με κυνήγια και βίσονες και μάγους σαμάνους με υπερμεγέθη καυλιά και γυναίκες σκουρόχρωμες με μάσκες και χρώματα και μεγάλα βυζιά νύχτα πανσέληνος μες τη φωτιά και προϊστορικούς διαστημάνθρωπους που δεν είχα ιδέα πως βρεθήκαν στον τοίχο μου ή τι στον πούτσο ‘κάναν εκεί. Κι ήξερα από πριν με την υπόρρητη βεβαιότητα των καταδικασμένων πως όπου να ‘ναι άλλο ένα κακό ταξίδι θα ξεκινούσε. Το ίδιο πάντα ταξίδι κακό. Κι όταν αναρωτιόμουν αν ήμουν τρελός είχα ήδη περάσει πέρα απ’ την τρέλα. Κι ήλπιζα μόνο ότι όλα αυτά τα φαντάσματα θα γινόνταν κάποτ’ επιτέλους δικά μου. Αρκεί μόνο να μην είναι αργά. Κι ίσως τότε να δω στην άλλη άκρη του τούνελ εκείνον που τόσο μισούσα να μου γελά ειρωνικά.


Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2009

Σελίδες από το Ημερολόγιο του Ιλχάν



Έξω βρέχει. Μέρες τώρα. Θέλω να χτυπήσω κείνο τον τύπο που στέκεται μόνος του στο δωμάτιο μου και κλαίει. Σηκώνομαι. Σπάω έναν έναν τους καθρέφτες μου στο δωμάτιο. Οι γροθιές μου ματώνουν. Γλείφω το αίμα λύκος ουρλιάζω. Γκρεμίζω τα συρτάρια μου αναποδογυρίζω τα ρούχα μου. Κλωτσώ τη ντουλάπα. Πετάω τα σκεύη μου. Σπάω τα πιάτα μου ουρλιάζω. Ξεσκίζω τα σεντόνια. Ξεσκίζω το στρώμα. Το σηκώνω και το πετάω. Περνάνε οι μέρες. Ουρλιάζω. Σκαρφαλώνω γυμνός στο παράθυρο. Διπλώνω τα γόνατα. Ανοίγω τα χέρια. Στις στέγες μεγάλο πουλί. Κοιτάζω έναν κόσμο κεραίες τον κόσμο μου. Προσπαθώ να γυρίσω το βλέμμα μου να κλείσω τη μεγάλη οθόνη της πόλης. Έχει στο ηλιοβασίλεμα κόκκινο κολλήσει το ίδιο κανάλι. Εξανεμίζεται νιώθω τη ζωή μου να χάνεται. Θέλω να βουτήξω. Μόνος στο μεγάλο κενό να ανοίξω αρπακτικό τις αρχέγονες μου φτερούγες του δαίμονα ν’ ανοίγουν ολόμαυρες στη σελήνη οι ήχοι του δάσους που στέκεται η ανάσα μου οι ψίθυροι ο τρόμος και η σιωπή ξεχύνονται οι φόβοι μες τη σκιά διπλώνω τα χέρια μου βουτιά στο κενό. Να χυθώ στους δρόμους φόβος να γίνω να πίνω το αίμα τους να ορμώ από ψηλά να ξεσκίζω τις σάρκες τους να ορμώ από ψηλά να ξεσκίζω τις σάρκες μου να μην έχω να φάω παρά μόνο τον εαυτό μου να βγω να χτυπάω τον εαυτό μου να παίρνω τους δρόμους να σπάζω στο ξύλο κρετίνους περαστικούς να σφάζω όποιον θα βγαίνει μπροστά μου στο σκοτάδι να τους μαχαιρώνω στις γωνίες να ουρλιάζουν οι μάρτυρες να μην με βλέπουν αόρατο ανεβοκατεβαίνοντας ένα στιλέτο να επανορθώνει τα κρίματα τους πληγή μου δικαιοσύνη μου. Να γίνω ο άνεμος να φυσάω ανάμεσα απ’ τις σκέπες τους να σπάω στα παράθυρα τους τα τζάμια τους στο παράθυρο τους να τους αγκαλιάζω στην αόρατη αγκαλιά μου και να τους πνίγω που κλαίγοντας. Να γίνω η καταιγίδα τυφώνας να γίνω η θάλασσα να γκρεμίσω τα κτίρια τους τα λιμάνια την πίκρα τους να γίνω οργή να γκρεμίσω τα έργα τους να τους γυρίσω στην αιμάτινη μήτρα τους αγκαλιά να τους σπείρω στη μήτρα μου. Να σπάσω όλα τα τζάμια να σπάσω τα έργα τους να σπάσω το γυαλί τους να σπάσω τ’ ατσάλια τους να με δουν να τους δω να μιλήσω τη γλώσσα τους τη μοναξιά μου να κάνουν τον έρωτα τη μοναξιά τους να κάνω την ευτυχία τους να με δούνε ν’ ακούσουνε τη φωνή μου να μου μιλήσουν. Να κλάψω στο στήθος τους. Να γίνουν η ευτυχία μου.


Να γίνω η κρίση τους.



Πέμπτη 30 Οκτωβρίου 2008

Jesus Christ Superstar


Heaven on their minds (Judas)


My mind is clearer now
At last
All too well
I can see
Where we all
Soon will be
If you strip away
The myth
From the man
You will see
Where we all
Soon will be

Jesus! You've started to believe
The things they say of you
You really do believe
This talk of God is true

And all the good you've done
Will soon be swept away
You've begun to matter more
Than the things you say

Listen Jesus
I don't like what I see
All I ask is that you listen to me
And remember
I've been your right hand man all along
You have set them all on fire
They think they've found the new Messiah
And they'll hurt you when they find they're wrong

I remember when this whole thing began
No talk of God then, we called you a man
And believe me
My admiration for you hasn't died
But every word you say today
Gets twisted 'round some other way
And they'll hurt you if they think you've lied

Nazareth's most famous son
Should have stayed a great unknown
Like his father carving wood
He'd have made good
Tables, chairs and oaken chests
Would have suited Jesus best
He'd have caused nobody harm
No one alarm

Listen Jesus, do you care for your race?
Don't you see we must keep in our place?
We are occupied
Have you forgotten how put down we are?
I am frightened by the crowd
For we are getting much too loud
And they'll crush us if we go too far
If we go too far

Listen Jesus to the warning I give
Please remember that I want us to live
But it's sad to see our chances weakening with ev'ry hour
All your followers are blind
Too much heaven on their minds
It was beautiful, but now it's sour
Yes it's all gone sour
Ah --- ah ah ah --- ah
God Jesus, it's all gone sour

Listen Jesus to the warning I give
Please remember that I want us to live
So come on, come on, listen to me.
Ah --- ah
Come on, listen, listen to me.
Come on and listen to me.
Ah --- ah


http://www.youtube.com/watch?v=ytNoiQ8LkS8



I Only Want To Say (Gethsemane) (Jesus)


I only want to say
If there is a way
Take this cup away from me
For I don't want to taste its poison
Feel it burn me,
I have changed I'm not as sure
As when we started
Then I was inspired
Now I'm sad and tired
Listen surely I've exceeded
Expectations
Tried for three years
Seems like thirty
Could you ask as much
From any other man?

But if I die
See the saga through
And do the things you ask of me
Let them hate me, hit me, hurt me
Nail me to their tree
I'd want to know
I'd want to know my God
I'd want to know
I'd want to know my God
I'd want to see
I'd want to see my God
I'd want to see
I'd want to see my God
Why I should die
Would I be more noticed
Than I ever was before?
Would the things I've said and done
Matter any more?
I'd have to know
I'd have to know my Lord
I'd have to know
I'd have to know my Lord
I'd have to see
I'd have to see my Lord
I'd have to see
I'd have to see my Lord

If I die what will be my reward?
If I die what will be my reward?
I'd have to know
I'd have to know my Lord
I'd have to know
I'd have to know my Lord

Why, why should I die?
Oh, why should I die?
Can you show me now
That I would not be killed in vain?
Show me just a little
Of your omnipresent brain
Show me there's a reason
For your wanting me to die
You're far too keen on where and how
But not so hot on why
Alright I'll die!
Just watch me die!
See how, see how I die!
Oh, just watch me die!

Then I was inspired
Now I'm sad and tired
After all I've tried for three years
Seems like ninety
Why then am I scared
To finish what I started
What you started
I didn't start it
God thy will is hard
But you hold every card
I will drink your cup of poison
Nail me to your cross and break me
Bleed me, beat me
Kill me, take me now
Before I change my mind



http://www.youtube.com/watch?v=rDHoTOgeNWE


Τετάρτη 9 Ιουλίου 2008

Ακούω φωνές

Κι όμως. Είναι μερικές καταστάσεις που τις αποδέχεσαι επειδή δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις στη ζωή σου. Τις υπομένεις και πορεύεσαι εντός τους δίχως κάποιο ξεκάθαρο λόγο. Ξαφνικά δημιουργείται ένα ρεύμα από το πουθενά κι εσύ καλείσαι να το ακολουθήσεις. Ποιος είναι υπεύθυνος για τούτο το ρεύμα; Το μόνο σίγουρο είναι ότι εσύ δεν το επιθύμησες. Κι όμως. Κάπως βρέθηκες μέσα του. Φταις εσύ; Οι εξωτερικές, αντικειμενικές ούτως ειπείν, συνθήκες της ζωής σου; Και πως αυτές δημιουργούνται; Φταίνε οι άλλοι όλα αυτά τα καινούργια πρόσωπα που ξαφνικά ξεφύτρωσαν στη ζωή σου και παλιώσανε τόσο γρήγορα κι απροσδόκητα όσο εμφανίστηκαν και πάλι εξαφανίστηκαν; Και πως συμβαίνουν τάχα όλα αυτά; Και τι είναι πάλι τούτη η ανάγκη σου να σπας κάθε φορά το ρεύμα ολοένα πιο βίαια; Και πως μπορείς να συνεχίσεις τη ζωή σου σπάζοντας κάθε φορά τα ρεύματα; Όλα τα ρεύματα που δημιουργούνται; Είναι άραγε κι αυτό ζωή; Θέλω να πω όλοι οι σπασμένοι ειρμοί; Όλα τα σπασμένα ρεύματα; Θρυμματισμένη ζωή… Είχε από ώρα ανάψει τα φώτα. Το σαλόνι γεμάτο με πτώματα. Για όλα έφταιγε κείνη η φωνή. Προστακτική και επίμονη ούρλιαζε μες τ’ αυτιά του σκότωσε σκότωσε. Είχαν έρθει στο σπίτι από νωρίς όλοι οι πρόσφατοι ‘φίλοι’ μου να πιουν τα ποτά μου. Από μια κάποια αίσθηση εκδικητικότητας είχα καλέσει κι όλες τις ερωμένες μου πρώην και νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Πρόσωπα που προσπάθησα πολύ να ξεχάσω. Πρόσωπα που πολύ θα ήθελα να ξεχάσω. Τώρα τα πόδια μου καθισμένος στον καναπέ βουτηγμένα στο αίμα τους. Οι στάχτες απ’ το τσιγάρο μου επιπλέουν για λίγο κι έπειτα βουλιάζουν αργά μέσα σε τούτη τη παράξενη τεχνητή κόκκινη λίμνη. Είχαν όλοι τους μαζευτεί στο πάρτι για την υποστήριξη της διδακτορικής μου διατριβής. Κι όλοι οι ‘συνάδελφοι’ μου εκεί. Άψογος οικοδεσπότης εγώ. Όλοι γελούσαν περνούσαν καλά πίνανε τις σαμπάνιες μου την κόκα μου μυτιές φλερτάραν χορεύανε με συγχαίρανε υποκριτικά (ενεδρεύοντας στο σκοτάδι παραμονεύοντας να μου φάνε τη θέση). Όλοι να περιμένουνε το αποκορύφωμα της γιορτής το μεγάλο πυροτέχνημα να σκάει στο νυχτερινό ουρανό. Το είχα από καιρό προσεκτικά προετοιμάσει. Σβήσαν τα φώτα ανάψανε τα κεριά. Πήγα στο μέσα δωμάτιο. Άνοιξα την ντουλάπα. Όλα τα μάτια ήταν καρφωμένα επάνω μου όταν ξαναγύρισα στο δωμάτιο. Όλα τα μάτια ήταν καρφωμένα επάνω μου όταν ξεκίνησα το αλυσσοπρίονο. Όλα τα μάτια ήταν καρφωμένα επάνω μου όταν έκοψα πρώτο το κεφάλι ξανθό της Μαριάνθης. Κι έπειτα το χάος και κλειδωμένες οι πόρτες. Εγκλωβισμένες οι φωνές μέσα στην αεροστεγή ηχομόνωση του δωματίου μου να ανεβαίνουν τα ντεσιμπέλ και να λερώνεται το καινούργιο κουστούμι μου επί τούτου αγορασμένο για την περίσταση. Να πιτσιλάει το αίμα στα μάτια στα μάγουλα μου κανίβαλος πρωτόγονος κυνηγός απ’ το χρόνο. Να βλέπω τα μέλη τους να αποχωρίζονται τα κορμιά τους και να επιπλέουν σαν κομμένοι κορμοί μέσα στο κόκκινο ρεύμα που έπαιρνε από παντού να κυλά καταρράκτες. Τώρα κάθομαι στο καναπέ και καπνίζω ένα τσιγάρο. Άδειος. Τα δάκτυλα κάποιου καρπού κομμένου εξακολουθούν να κινούνται μηχανικά μες το αίμα θαρρείς και τα κουνά κάποιος αόρατος μαριονετίστας. Προσπάθησα, μηχανικά περισσότερο, να φανταστώ σε ποιον μπορεί να ανήκε αυτός ο καρπός. Δεν μου θύμιζε τίποτα έτσι αποκομμένος από το σύνολο. Ίσως να ήταν του Τάκη. Πέταξα τη γόπα στο αίμα. Μικρή σημασία είχε. Ούτως ή άλλως τώρα δεν το χρειαζόταν. Θέλω να πω ο Τάκης και ο καρπός του ήταν πλέον δυο οντότητες εντελώς ξεχωριστές. Κοίταξα γύρω μου. Άδειος. Κενός. Η μυρωδιά απ’ τα σβησμένα κεριά με χτυπούσε βαριά στα ρουθούνια. Τι θα τα κάνω τόσα πτώματα που γέμισε η ζωή μου; Τώρα έπρεπε να μάθει να ζει με το αίμα, να ζει απ’ το αίμα. Και πάλι. Είναι μερικές καταστάσεις που τις αποδέχεσαι επειδή δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις στη ζωή σου.

Τετάρτη 25 Ιουνίου 2008

Ακούω φωνές


Κανένας δεν τον έπαιρνε στα σοβαρά. Ούτε καν ο ίδιος. Βέβαια αυτό είναι κάπως περίεργο γιατί εκείνος πάντα πίστευε το αντίθετο. Πως όλοι δηλαδή τον ‘παίρναν πολύ στα σοβαρά (εκτός απ’ τον ίδιο). Βέβαια αυτό είναι οπωσδήποτε αντιφατικό. Μα καλά πως του ήρθε τώρα στο μυαλό αυτή η σκέψη; Αυτό πια είναι τελείως παράδοξο. Απ’ το μυαλό του πέρασε η εικόνα μιας κυρίας αναποδογυρισμένης στο πάτωμα με στραμπουλιγμένο λαιμό ένας μεγάλος κύριος την όργωνε πρωκτικώς. Κατακόκκινη μια τρύπα να ερεθισμένη. Όχι, πρέπει να συγκεντρωθώ. Ξανάφερε στο μυαλό του τις ίδιες φράσεις με αντεστραμμένη σειρά προσπαθώντας να καταλάβει να επιστρέψει στον αρχικό συνειρμό. Η εικόνα με την κυρία και τον κύριο ξαναεμφανίστηκε. Παραιτήθηκε. Άνοιξε τα μάτια. Το πρώτο φως. Ένα άλογο με πράσινα πόδια πέρασε από μπροστά του. Στο παράθυρο κρεμόταν από μια ανεμόσκαλα ένας υαλοκαθαριστής. Ταλαντευόταν σαν εκκρεμές ορθή γωνία τα πόδια κούκος που δραπετεύει στις δώδεκα. Αιφνίδια τα πουλιά ξανακούστηκαν μέσα από τη σιωπή. Πως γίνεται να ξεχνάμε τα πουλιά; Πως γίνεται να ξεχνάμε τον ήχο; Σκάβοντας τον εγκέφαλο πως γίνεται να ξεχνάμε τον ήχο; Άκουσε το πρώτο πρωινό τραμ να περνά και να χάνεται. Δύο μωρά νεκρά βουβά αγκαλιασμένα σε μια μπανιέρα ηλεκτροπληξία την θερμοφόρα να ουρλιάζουνε ο πατέρας αποσβολωμένος η μητέρα αλαλάζει. Αυτό τον τελευταίο καιρό αισθανόταν λιγάκι μπερδεμένος. Δηλαδή έτσι έλεγε στους άλλους ότι δεν ήξερε τι ήθελε να κάνει στη ζωή του. Ωστόσο ο ίδιος ήξερε καλά πως κατά βάθος δεν ήταν καθόλου μπερδεμένος. Σκέφτηκε πως αν για κάποιο παράξενο λόγο θα ήταν αδύνατο να πει ψέματα να κρυφτεί να αποκρύψει και τον ρωτούσε κάποιος να απαντήσει ειλικρινά τι θα ήθελε να κάνει στη ζωή του τότε οι επιθυμίες του θα αποκαλύπτονταν μονομιάς υπερβολικά απλές. Τόσο απλές που καταντούσαν ανέφικτες. Να είναι περιτριγυρισμένος ανθρώπους που τους αγαπά και τον αγαπούν να πίνουν να τρων να γελάν να χορεύουν να τραγουδάνε να μην δουλεύουν ο ίδιος δεν αισθάνθηκε ποτέ αυτήν τη σεσημασμένα επιτακτική αναγκαιότητα της εργασίας να κάνουν τον έρωτα τριγύρω του χιλιάδες γυναίκες ελκυστικές και παράφορες. Αν αυτό είναι δυνατόν κι από μια κάθε μέρα για όλες τις μέρες της ζωής του. Τίποτ’ άλλο. Τόσο απλά. Αλλά πάλι σκέφτηκε πως ίσως αυτά να τα θέλει τώρα αλλά άμα πάλι τα είχε δια μακρόν μπορεί ίσως τότε και καθόλου να μην τα ήθελε μπορεί τότε να δήλωνε δηλαδή εθελοντής από ανία να πάει να δουλεύει εργάτης στα ορυχεία χρυσού στην Παροικία του Άρη. Παρεμπιπτόντως σήμερα διάβαζα στην εφημερίδα πως τα τελευταία είκοσι πέντε χρόνια δεν έχουνε βρει ούτε μια νέα φλέβα χρυσού στην Παροικία και πως αν συνεχιστεί λέει αυτή η κατάσταση σε εβδομήντα χρόνια η Παροικία θα αντιμετωπίσει σοβαρό πρόβλημα αποθεματικού ευγενών μετάλλων. Χεστήκαμε. Σιγά μην ζούμε μετά από εβδομήντα χρόνια. Κάποιος του χτύπησε την πόρτα; Από πού ακούστηκε αυτή η φωνή;


Πέμπτη 5 Ιουνίου 2008

Ακούω φωνές

Το μετρό ξαφνικά σταμάτησε μέσα στη σήραγγα. Τα φώτα νέον της οροφής αναβοσβήνουν το ασημένιο τους φως. Και έξω το σκοτάδι της σήραγγας. Ζεστάθηκε. Έβγαλε το καπέλο πρώτα έπειτα την καμπαρτίνα του. Τα ακούμπησε στα πόδια του. Κοίταξε γύρω του τους υπόλοιπους επιβάτες. Ακριβώς δίπλα του κάποιος κεντροευρωπαίος. Απέναντι του ένας ασιάτης μεσήλικας με ακουστικά στα αυτιά. Πίσω του ακριβώς ένας κατά πολύ νεώτερος ασιάτης. Στην άλλη πλευρά με γυρισμένη την πλάτη προς το μέρος τους δύο βρετανοί σκίνχεντς. Απέναντι τους με την πλάτη γυρισμένη σε αυτούς και κατ’ επέκτασιν και σ’ εκείνον δύο γαλλίδες πιτσιρίκες. Στο βάθος στην άλλη άκρη του βαγονιού ένας ρώσος εργάτης. Ζεσταινόταν πολύ. Άρχισε να παρατηρεί τους συνεπιβάτες του. Ακουγόταν δίπλα του το ροχάλισμα του κεντροευρωπαίου, η μουσική που ξεχύνοταν από τ’ ακουστικά του ασιάτη, οι υστερικές κραυγές των σκίνχεντς, το μουρμουρητό και τα γελάκια των γαλλίδων, ο ρώσος κάτι τραγουδούσε. Και πήραν να δυναμώνουν οι φωνές να μεγεθύνονται οι ήχοι να γίνονται πιο διαυγείς ολοένα και περισσότερο ένιωσε το κεφάλι του να βουίζει να τρέμουν τα χέρια στα γόνατα πιο δυνατοί οι ήχοι ολοένα και πιο διαυγείς τώρα φωνές. Ακούμπησε δίπλα του το καπέλο ξεδίπλωσε την καμπαρτίνα και έβγαλε αθόρυβα το Black & Decker. Το ξεκίνησε πρώτα τρύπησε απ’ τ’ αυτί τον εγκέφαλο του κεντροευρωπαίου από άκρη σ’ άκρη ο ασιάτης μεσήλικας τον κοιτούσε με το στόμα ανοιχτό οι σκίνχεντς πετάχτηκαν θορυβημένοι οι γαλλιδούλες βγάλανε μια κραυγή εκείνος σταμάτησε το Black & Decker και σκούπισε το τρυπάνι με ένα χαρτομάντιλο χρησιμοποιημένο που βρήκε στην πίσω του τσέπη κοίταξε τους συνεπιβάτες του οι σκίνχεντς πλησίαζαν απειλητικοί προς το μέρος του πιο πίσω τους ο νεαρός ασιάτης διστακτικός οι γαλλιδούλες με τις παλάμες στα στόματα τον κοιτάζουνε έντρομες ο ρώσος τραγουδούσε. Άφησε το χαρτομάντιλο να πέσει. Κοίταξε πίσω του είδε τα πτώματα των δύο ασιατών και των σκίνχεντς τον κεντροευρωπαίο τον είχε ήδη ξεχάσει. Προσπέρασε τις γαλλίδες και κατευθύνθηκε στο ρώσο εκείνος τραγουδούσε πάντα τρεκλίζοντας έχωσε το Black & Decker μέσα στο ανοιγμένο του στόμα πετάχτηκαν δόντια και αίματα σάρκες του τρύπησε το λαιμό δυσκολευόταν να τραβήξει τώρα το χέρι του. Οι γαλλίδες ουρλιάζαν και κλαίγαν. Πήγε προς το μέρος τους πέταξε τη μία χάμω και την άλλη τη γύμνωσε τρύπησε πρώτα την αριστερή ρώγα της με το τρυπάνι έπειτα τη δεξιά έπειτα έβγαλε το τρυπάνι και την κάρφωσε μέσα από τις τρύπες στις ρώγες της στο κάθισμα τα μάτια της είχανε πεταχτεί απ’ τις κόγχες τους στο παπούτσι του κύλησε απ’ το κάθισμα μία σταγόνα απ’ τα ούρα της. Κατευθύνθηκε προς την άλλη είχε αλλοφρονήσει δεν μπορούσε πια ούτε καν να ουρλιάξει. Τη σήκωσε απ’ τα μαλλιά και την κοπάνησε με το πρόσωπο στο τζάμι. Την άφησε να πέσει τις έκοψε με το τρυπάνι τ’ αυτιά οι κραυγές της του τρυπούσανε τον εγκέφαλο κάρφωσε το τρυπάνι μέσα στα μάτια της. Το μετρό πήρε και πάλι να τρέχει. Κοίταξε γύρω του. Τράβηξε το μοχλό κινδύνου. Ο συρμός σταμάτησε μ’ ένα βίαιο τράνταγμα. Άνοιξε την πόρτα και έβγαλε έξω το κορμί της. Ο συρμός πήρε και πάλι να τρέχει οι πόρτες κλείσαν αυτόματα. Την κόψαν στα δύο. Κράτησε το ένα της πόδι. Ξανατράβηξε το μοχλό του κινδύνου ο συρμός ακινητοποιήθηκε ξανά άνοιξε την πόρτα και πήδηξε μέσα στη σήραγγα με το πόδι στον ώμο. Πήρε να περπατά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ένα μικρό φως ανάβει στο βάθος. Το σκοτάδι έγινε τώρα το φως. Επιτέλους μπορώ μέσα στη μέρα ν’ αρχίσω και πάλι τη ζωή μου σαν να μην έγινε τίποτα με την ίδια πρότερη μου αθώα αφέλεια. Τα βράδια μαλακίζομαι χαϊδεύοντας το μπούτι της άτυχης γαλλίδας. Έχει αρχίσει να σαπίζει μυρίζει οι σάρκες φουσκώσανε εγκυμονώντας εκατομμύρια σκουλήκια τα ταίζω το σπέρμα μου. Και τις νύχτες δεν μπορώ να κλείσω μάτι. Οι καουμπόηδες του κυβερνοδιαστήματος στοιχειώνουν τα όνειρα μου. Γυρεύοντας αυτό το αρχίδι που ξετίναξε το τσουλί του Νταγμπάλα. Η τηλεόραση με νανουρίζει.